من...

      یک مرد ناتمام،

               سوء تفاهم نشود!!!

محکومم،

      محکوم به سرکشی.

خشکیده ریشه افکارم از ریشه و بن،

                                      و کوچه سردتر از دیروز.

می دانی؟

      زنگ خانه ما در ندارد!

نترس،

       نگهبانی نیست،

                    اگرچه سایه ای از آن در حیاط می درخشد.

درخت بلوط،

        یادگاری اش را من نوشته ام:

                                  «محکوم همیشه محکوم است!»

اتاق من در دارد

         اما دستگیره...!

تا دیروز کتابهایم را در کتابخانه می چیدم،

و عینک،

           چشمانم را با تردید نگاه می کرد.

                                                   کو گوش شنوا!

هر چند خاطراتم،

          نه در دارد، نه زنگ و نه دستگیره.

دیگر دیر شده است،

           خیال این را می گوید!

عاقبت یک روز،

           در جستجوی آینده می روم.

سرشار از پرسشی

            که سلام را در دهان دوخته.

در امتداد نامفهومی خطوط می دوم.

سراب...

            آشنایی از عطش فرتوت،

                        چند قدم مانده است،

                                     این صدا نفس ندارد.

تفکر... تحول...!

            درونم از تعجب سیراب.

و آغاز برای شناخت خویشتن،

                                      آغازی دگر است.